Historia muzeum

1938 rok -  do katowickiego Parku Kościuszki przeniesiono drewniany kościół z Syryni (1510 r.) oraz spichlerz dworski z Gołkowic (1688 r.). Zabytkowe obiekty miały być zaczątkiem budowy śląskiego skansenu, którego inicjatorem był dr Tadeusz Dobrowolski, ówczesny wojewódzki konserwator zabytków, dyrektor Muzeum Śląskiego w Katowicach oraz zasłużony teoretyk i praktyk w dziedzinie nowoczesnego muzealnictwa polskiego.

1952 rok - na Walnym Zjeździe Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego w Katowicach Odział Śląski PTL zgłoszono wniosek o utworzenie śląskiego muzeum na wolnym powietrzu w Wojewódzkim Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie. Pierwszą lokalizację skansenu zaproponowano w północno - wschodniej części WPKiW, ostatecznie muzeum zbudowano w jego części zachodniej.

1953 - 1957 rok -  po szczegółowej penetracji ówczesnego obszaru województwa katowickiego zewidencjonowano 850 obiektów drewnianych. Z tej liczby wytypowano zabytki kwalifikujące się do przeniesienia i budowy ekspozycji skansenowskiej, prezentującej górnośląskie i zagłębiowskie budownictwo wiejskie.

1961 - 1963 rok - projekt zagospodarowania przestrzennego skansenu opracowali: mgr Maria Suboczowa i dr Anzelm Gorywoda.

1964 rok -  przeniesiono do skansenu pierwsze obiekty: wiatrak z Grzawy (1813 r.) i spichlerz plebański z Warszowic (poł. XVIII w.). Wkrótce potem prace budowlane przerwano na okres 5 lat.

1969 - 1975 rok -  wykonano prace związane z ukształtowaniem terenu pod zagrody chłopskie i obiekty wolno stojące, przygotowano ziemię pod przyszłe pola i łąki, posadzono pas zieleni na obrzeżach skansenu, drzewa i krzewy w ogródkach i sadach; zbudowano trzy stawy oraz ciek wodny niezbędny do uruchomienia młyna i folusza; wybudowano drogi, założono sieć hydrantową i elektryczną.

1975 rok - 5 maja nastąpiło uroczyste otwarcie Górnośląskiego Parku Etnograficznego w Chorzowie. Zwiedzającym udostępniono 33 zabytkowe obiekty architektury wiejskiej.

1995 - 1997 rok - przeniesiono i wybudowano kościół z Nieboczów (1791 r.) p.w. św. Józefa Robotnika. Świątynia przenoszona była dwukrotnie: do Kłokocina w 1971 r. i ostatecznie do chorzowskiego skansenu w 1995 r. Za realizację tego przedsięwzięcia Górnośląski Park Etnograficzny otrzymał I nagrodę w wojewódzkim konkursie p.t.: "Najważniejsze wydarzenie muzealne roku 1997".

2002 rok - skansen chorzowski umieszczono na Szlaku Architektury Drewnianej Województwa Śląskiego. Szlak turystyczny składa się z pięciu pętli (częstochowskiej, gliwickiej, rybnickiej, pszczyńskiej i beskidzkiej). Znajduje się na nim 71 miejscowości, w których można zwiedzać pojedyncze zabytki oraz zabytkowe zespoły drewnianego budownictwa.

2003 rok - Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie prezentuje 60 zabytkowych obiektów dużej i małej architektury.

do 2009 roku - przeniesiono i posadowiono: - piec wolno stojący z Landka - chałupy z: Łaz, Strzemieszyc, Rudy Śląskiej Bykowiny, Goleszowa, Wapienicy - stodołę z Istebnej - wiatrak z Ustronia Nierodzimia - spichlerz z Bojanowa - spichlerz - piwnicę z Brennej

do 2010 roku posadowiono 102 zabytkowe obiekty dużej i małej architektury.

20 października 2010 - zmieniono nazwę z Górnośląski Park Etnograficzny na Muzeum "Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie".